jayaram

வாழ்க்கை ஒரு ஆசான்
ஒவ்வொரு நாளும்
ஒரு அனுபவம் தான்...
சந்திக்கும் ஒவ்வொருவரும்
போதிப்பவன் தான் ....
நட்பின் இலக்கணத்தை
இக்கணம் வரை
வரமாய் தந்தவளே
உற்றார் உறவுகள்
உதாசீன படுத்தும்போது ...
உரிமையாய் என்னை
உறவு கொண்டாடி...
உற்சாக படுத்தும்
உனக்கு ...
கைம்மாறு என்செய்வேன்
எதிர்பார்த்து
செய்வதல்ல என
நட்பிற்கு
மகுடம் சூடினாய்
இனம் மதம்
இன்ன பிற  இத்யாதிகளை
பின்னுக்கு தள்ளிவிட்டு
துவண்டு போன
என் மனதில்
துளிராய் வந்து
விருட்சமாய்
இருக்கிறாய்...
என் அந்திம காலம்
எப்போது என
எனக்கு தெரியாது....
அப்போதும் கூட
உன் மடியாய் இருந்தால்
உவகை கொள்வேன் ...
நட்பிற்கு நன்றி சொல்லி ...
நன்றிக்கு களங்கம் வேண்டாமென
வணங்கி நிற்கிறேன்...
வாழிய நீ ....

என்னை கவிஞனாக்கினாய்...
ஒப்பு கொள்கிறேன்...
செல்லா காசான எனக்கு
மதிப்பு தந்தாய்
மறுக்கவில்லை....
காத்திருப்பின்
வெறுமையை
எனக்கு உணர்த்தினாய்...
உண்மைதான்....
பிரிவின் வலியை
கற்று தந்தாய்.....
சலனபடவில்லை...
புலம்பலின்
அர்த்தம் சொன்னாய்...
அதையும் ஏற்றேன்...
அனைத்தையும் செய்த நீ
அடக்கம் செய்து விட்டு
போயிருக்கலாம் ....
அமைதியாய்
இருந்திருப்பேன்...
சுவாசம் கூட
சிறு சலனமே
என்னை பொறுத்த வரை...
நீ இல்லாத போது...


இன்று மட்டும்
நீ சொல்லிவிட்டு போ ...
இதுவரை நடந்தவை
கனவு தான் என்று...
நிஜத்தின் சுவடு
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்
உன்னை அரிக்கட்டும்.....
அப்போதாவது
நீ உணர்வாய்...
என் வார்த்தைகள்
கலப்பு இல்லை என்று... 



துரத்தி துரத்தி
சென்ற
மழையின் வேகம்
கடைசியில்
என்னை தொட்டு
நனைத்து சென்றது...
தோல்வியின்
முகத்தில்
வேர்வை
சிதறல்கள்
மழை துளிகள்...
மௌனமாய்
ஒரு புன்னகை...

மழையின் சாரல்...
அந்தி சாயும் பொழுது..
ரோந்து பணியில்
கண்ணும் கருத்துமாய்...
காவலாளிகள்....
வாகன சோதனை...
மனங்களின்
புலம்பல்கள்...
டியூஷன் போன
பையன் திரும்பி
வந்தானா...?
கல்லூரியில் இருந்து
கன்னி பெண் திரும்பினாளா?
பெண் காவலாளியாய்
இருந்தாலும்
அடிப்படையில் அவளும்
ஒரு தாய் தானே? 

இறுக்கமாய்
மூடி இருந்த
மனதினுள்...
வெளிச்சம்
புக முடியா
குகைக்குள்ளும்
கீற்றுகளாய் ...
ஒளிகற்றைகள் .....
பிரமித்து போனேன்..
மெல்ல மெல்ல
தெரிந்தது...
வந்தது
ஒளியல்ல...நீ ....
இதயத்தை
ஓட்ட வைத்தாலும்
அதில் ஒட்டிய
சுவடு தெரிவதை போல்...
அவ்வபோது நீ
கீறுகிறாய்...
வழிகிறது
செங்குருதி.....
ஆனால்
வலி தெரியவில்லை...
மரத்து போன
நெஞ்சிற்கு
இதுவும்
ஒரு காயம் தான்....
சிரிக்க முயல்கிறேன்...
உதடுகள் அசைகிறது...
உள்ளமோ அழுகிறது...
மறைக்க திரை
போட.....
திரையிலும் நீ...
வெளிச்சத்தின்
பிம்பம்......
வெளியேறுமா?
வெறுமையை
சுவைத்த படி .....

மனதில் இருக்கும் வலியை
எழுத்தில் வடித்தேன்...
ஒவ்வொரு வரியும்
கண்ணீராய்.....
துளி துளியாய்
சேகரிக்க .....
பெரு வெள்ளம்...
கவிதையில்
தெரிந்தது
என் வலி..
நிம்மதியாய்
திரிந்த காலம்.....
நிர்மூலமாய்
போனது...
நித்தம் ஒரு
கவிதையை
தத்து எடுத்துக்கொண்டு...
மனம்
ஆற்றாமையில்
ஓலமிடுகிறது.....
யாரிடம் சொல்வேன்...
கடை விரித்தேன்...
கொள்வார் இல்லை...
எழிலும் போனது...
அழிய கூடியது தானோ..?
அறிவுக்கு புரிந்தது...
வலியை உணர்ந்தவனுக்கு....
வாழ்க்கை ஒரு
காகித கப்பலாய்....
தண்ணீர்க்கு
இணையாக
என் கண்ணீர்....

சிக்கி முக்கி காதல்...

உன் அழகை
பேச பேச
சிக்கி  தவிக்கிறது
வார்த்தைகள்..
உன்னிடம் நான்
தவிப்பதை போல

அடுத்தடுத்து வீடு
அருகருகே வாசல்
அடுக்களை வரை
அவதானிப்பாய்...
அவ்வபோது
அளவெடுத்து பேசுவாய்..
அதிர்வு இல்லாமல்
அன்னமே தோற்று போகும்
அழகிய உன் நடையில்
அதனாலே உன்னை
அதிகமாய் பிடித்து போனது...
அதிலும் நீ தலை சாய
அதிசயிப்பாயே
அன்று தான் உணர்ந்தேன்
அமைதியை  பிடிக்காதவர் எவர்?

இரு விழிகளை 
உருட்டுகிறாயே!!
அப்போது
ஆலையில்
அடிபட்ட
கரும்பாகிறேன் ...
கலகலவென
நீ சிரிக்கையில்
என் உள்ளம்
குலுங்குவது
உனக்கு கேட்கிறதா?
கூட்டமாய்
வந்தாலும்
தனித்து
தெரிவாயே....?
என்னை
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்
உன்பக்கம் இழுக்க
இவைகள் தான்
காரணிகள்....

சிதறி கிடந்த
புத்தகங்களை
சிதறாமல்
நீ எடுத்தாய்...
மொத்தமாய்
சிதறியது
நான் தான்...
உன்னை பார்த்தவாறு
ரோட்டோரத்தில்
தவறி விழுந்தேன்...?

வெளியே கிளம்ப
எத்தனிக்கையில்
அவசரமாய் வந்து ...
அழுத்தி விட்டு செல்வாய்
கைக்குள் மடக்கிய
ரூபாய் தாள்கள்...
காந்தி சிரிப்பதை
பார்த்திருப்பீர்கள்
என்னழுகை
தெரியாது...
அவள் என் பால்
கொண்டுள்ள
அன்பின் பால்...
அவ்வபோது
வரி கட்டுவாள் ....
அவளை பற்றி
வர்ணிப்பதால்...

காதல்
ஒரு விசித்திர நோய்
பார்க்கும் வரை
எதுவும் இல்லை
பார்க்காத போது
பிரளயமே
நடக்கிறது
மண்டை
கூட்டிற்குள்.. .
யோசிக்க
தெரியாத
நானே கூட
யோசிக்க கற்று
கொடுத்தது காதல்
மட்டுமே...

 உன் விழிகள் காந்தம் தான்...

மறுக்கவில்லை...

ஆனால் நானோ 

கல்லாயிற்றே ....

ஈர்க்கபடுவதற்கு 

இரும்பு அல்லவே...

நித்தம் 

புதிது புதிதாய்

பூக்கள் 

வண்ண மயமாய் 

வாசனைகளும் தான் ...

நீக்க மற

எல்லா இடத்திலும்..

நுகர தெரிந்த 

எனக்கு...

பூக்களை காண தான் 

கொடுத்து வைக்கவில்லையே ?

முடவன் 

கொம்பு தேனுக்கு 

ஆசை படலாமா? 

முன்னோர் சொன்னது...

இளையோர் சொல்லுவது...

முடவனாய் இருந்தாலும் 

முயற்சி செய்தால்

முடியாதது இல்லை...

இவ்வுலகில்...

உன்புருவ 

நாணேற்றி 

கண்களால் 

கணை விடாதே.....

விரயமாகி போகும்...

வீணலுக்கு 

இட்ட நீராகும்... 

உன்னிடத்தில் 

சொல்ல ஆசை...

நீ வரும்போதெல்லாம் 

வீதியே உன்னோடு வருகிறது..

துப்பட்டாவை சரியாய் 

போட்டு கொள்...

உன் பெயர் சொல்லும் 

ஒவ்வொரு முறையும் 

எனக்கு மட்டுமே 

கேட்கிறது ...

என் இதயத்தின் 

சீழ்க்கை ஒலி.....

சிறிது நேர 

சந்திப்பு தான் 

என்றாலும் 

சிறிது சிறிதாய்

அசை போட்டு...

முழு நாளாகி... 

நாட்களாகி 

வாரங்களாகி 

மாதங்களாகி....

வருடங்களாகி...

அந்த சிறிது 

சந்திப்புக்கு 

இன்றும் ஆவலோடு... 

போராட்டம்...

உனக்கு பிடித்த வார்த்தை...

சமாதானம் 

எனக்கு பிடித்த வார்த்தை...

உடன்பாடு 

நம் இருவருக்கும் பிடித்த வார்த்தை..

என்னால் உனக்கு பிடித்தது

உன்னால் எனக்கு பிடித்தது...

விட்டு கொடுப்பதில் நீ 

எப்போதும் என்னை 

மிஞ்சுகிறாய்...

ஒரு முறை கேட்டேன் 

அப்படி என்ன இருக்கிறது என்று...

சிரித்தவாறே சொன்னாய்...

உன் முகத்தில் சிரிப்பை 

காண .....

நான் கொடுக்கும் விலை அது என்று... 

ஏறக்குறைய 

பதினைந்து வருடமாய் 

உன்னை எனக்கு தெரியும்...

தீடிரென இன்று வந்து 

என்னை பார்த்து 

கேட்கிறாய்... 

நீங்கள் தான்....அவரா? 

வெட்கித்து போனேன்... 

என் கவிதைக்கு 

முலாம் பூசும் 

அனைவரையும் 

ஒரு சேர கேட்கிறேன்..

கவிதையே 

 பொய்மைதானே?? 

சிகரம் நோக்கி 

புறப்பட்டேன் 

வளைவுகள் 

நெளிவுகள் 

இடர் பாடுகள் 

ஏராளம்... 

ஆனாலும் 

தளரவில்லை... 

எனக்கு 

தெரிந்தது 

உச்சிச்சிகரம் 

மட்டுமே... 

சிறகடிக்கும் எண்ணங்கள் 

கருவறையில் விதைக்க பட்ட